بيگانگي نگر كه من و يار چون دو چشم

همسايه ايم و خانه ي هم را نديده ايم

 اين پستم را با خبر شروع فعاليت مهربانم عبداله عمراني(دریا) در فضاي مجازي آغاز ميكنم كه شعرهاي ساده و دلنشيني دارند آميخته با دغدغه هاي خودش كه به عقيده ي بنده ي ديدن وبلاگش خالي از لطف نيست ...اين هم آدرس وبلاگ :http://www.sassi.tk/

و این هم شعری دوباره.......

چون زندگی به کام بود مرگ مشکل است

پروای باد نیست چراغ مزار را...

                                         (صائب)

دلی که در غم چشمی سیاه می ماند

تمام عمر نگاهش به راه  می ماند

نگاه می کنم از پشت شیشه با حسرت

چنان که چشم پلنگی به ماه می ماند

نمی رود به هزاران هزار پیروزی

غمی که بر دل یک پادشاه می ماند

جزاینقدَرچه بگویم که هرغزل زخمی ست

که گاه می رود از یاد و گاه می ماند

شبی به دست کلاغان شهر می سوزد

مترسکی که سرش بی کلاه  می ماند

پراز گلایه و اندوه عمر رفته ی ماست

اگر به چهره ی آیینه  آه می ماند .

پیروزی

گاهی شاخه گلی ست

که به سوی تو پرتاب می شود

چون پادشاهی بر اسب

یا قلعه ای

با هزاران کلید

پیروزی

گاهی پرچمی ست

با هزاران کشته

واین راز را

تنها رودخانه ای می داند

که روزی سربازی

پهلویش را

در آن شسته باشد.

*********************************

با سلام...

این روزها خبر چاپ آثار عزیزان خراسانیم فنجان چایم را شیرین می کند...

 مهربانم جواد گنجعلی قصد دارد مجموعه ای از شعرهای سپیدش را تحت عنوان

(دری بر پاشنه ی اندوه ) به چاپ برساند و دیگر آنکه عزیزم علیرضابدیع نیز در

پی انتشار دومین مجموعه ی غزل هایش تحت عنوان (گنجشک های معبد انجیر)

 می باشد و گویا مهربان دیگرم رضا عابدین زاده نیز مجموعه ای از غزل هایش را 

با عنوان (روزهای بی حواس ) آماده ی چاپ کرده است وچه بسا همین خبرها

 بهانه ایست برای پر کردن دلتنگی هایم ...

واین غزل را هم تقدیم میکنم به خورشید خرمایی قلبم .

نشسته بودی و در بین این پری روها

به چشمهای تو زل می زدند آهو ها

کلید قلعه ی جادوگران دو چشم توأند

به یک اشاره رها کن مرا  ز جادوها

تو آن پری دل انگیز آب ها هستی

که می روند برای تو ، ماجراجوها

نشسته زخم تو بر شانه های نیشابور

بروی خنجر چنگیزها  ، هلاکوها

بگو به دست کمانگیرها شهید کنند

مرا سپاه تو با آن کمان ابروها

همیشه قصه ی سهراب ها غم انگیزست

همیشه دیر رسیدند  نوشداروها .

دیوانگی هایم را دوست دارم

پدرم را

که بزرگترین کتابخانه ی دنیا بود

وهر غروب

سوار بر اسب چوبی اش

از  سرزمینی ناشناخته می آمد

برادرم را می بینم

آفریقا را سوار بر گاری به خا نه یمان می آورد

ما گرسنه نبودیم

وگرنه اعتصاب غذا نمی کردیم

شعار نمی دادیم

روزنامه نمی خواندیم

و با قصه های هزار ویکشب به خواب نمی رفتیم

کودکی هایم را دوست دارم

مادرم را

که هر غروب دست های چروکش را

در پاکت می گذارد

تا برای رئیس جمهور

پست کند

ما گرسنه ایم

وکسی نمی داند

که این عهدنامه را

سالهاست موریانه ها خورده اند

ما گرسنه ایم

وکسی نمی داند .

                                                                                                          به مهربان خراسانیم جواد گنجعلی

 اسب چوبی

یک روز این جهان غم آلود می رود

آن دردها که در دلمان بود می رود

یک روز این شوالیه با اسب چوبی اش

بر کشوری که سوخته ، در دود می رود

تو دور بودی و چه زمان سخت می گذشت

حالا که در کنار منی زود می رود

باور کن این انار ترکخورده سال ها

قلب منست و سوی تو بر رود می رود

پر می کشد زبور تو از خواب های من

روزی که غم ز نغمه ی داوود می رود

بگذار بوسه ای بزنم بر دهان تو

باور کن این جهان غم آلود می رود.

                                            {9/7/85 }

گر تیغ بر کشد که محبان همی زنم

                                       اول کسی که لاف محبت زند منم

باسلام به همه ی دوستانی که توی این مدت ازشون دور بودم...

دلم نمی خواست دوباره وارد این فضا بشم ...اما تو این چند وقت چیزهایی دیدم که ناچار شدم. همیشه آدم هایی هستند که خوبی ها رو جدا کنند و بین آنها فاصله بیندازند.....البته زیاد هم مهم نیست به قول خواجه :

   حافظ تو ختم کن که هنر خود عیان شود    با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

اینم چندتا از شعر هایم:

********************************************************